É posible que unha sociedade sexa verdadeiramente democrática se os que atentaron contra ela son os mesmos que despois de coarenta anos de ditadura –que deixou un saldo aterrador de milleiros de asasinados, desaparecidos, encadeados e exiliados–, condicionaron a volta ás urnas?

É posible que un país teña vida democrática se remata facendo seus os valores e comportamentos do seu xenocida?

É posible que unha sociedade avance dignamente cara o futuro mantendo medos e silencios?

É posible que unha sociedade sexa aberta, dinámica e creativa se os que xestionan a súa cultura, economía e política son herdeiros acríticos do poder construido durante os coarenta anos de franquismo?

É posible que o patrimonio inmaterial dunha comunidade humana, lingua, cultura e sentimentos, teña futuro se fala e actúa como pobo colonizado?

É posible que os cidadáns dun país sintan orgullo de seu se sinten medo á liberdade?

É posible unha sociedade democrática no século XXI que non teña na súa iconografía civil referencias á liberdade e á independencia?

É posible seguir convivindo coa mediocridade ambiental imposta polo nacionalcatolicismo dende hai máis de setenta anos?

É posible… todo isto!

Si. Mais, tamén, é posible evitar que a impunidade instalada na nosa sociedade se manteña no tempo, se convertemos á memoria histórica nunha ferramenta posta ao servizo da defensa dos dereitos humanos e da verdadeira democratización da nosa sociedade.

Tenda online: Crónicas da Galiza Mártir

Un hombre mayor avanza hacia su pasado cargando dificultosamente un pequeño ataud marrón. Las personas que acompañan construyen un aura de silencios, de ausencias y de sentimientos contenidos y han desistido en ayudarle. Saben que su caminar lento es por el peso del vacío, por el cariño no recibido y por la falta de la mano firme en el hombro que empuja hacia la vida…

El hombre detiene su andar frente al nicho familiar. Gira y en silencio mira a cada uno de los allí presentes. Las fuerzas no le permiten levantar el ataud como ofrenda a la vida y a la libertad, pero sí sujetarlo entrañablemente contra su pecho y depositarlo junto a los restos de su madre.

Mientras el hombre que veo da sereno y digno descanso a los restos de su padre –hallados en una fosa común despues de 74 años de asesinado por el falangismo en 1936–, el niño que intuyo corre feliz junto a su padre por el camino de la vida.