Se lle dás moito ao click, se estás cheo de amigos no Facebook, se estás nos primeiros postos do ranking dos blog más activos, estarás, tamén, entre as persoas menos folladoras. Ollo…, que a rede non cubra o fermoso bosque da sexualidade!

Os xornais, radios e televisións de todo o mundo difunden entusiastas a nova da saída dos efectivos militares de EEUU dedicados a tareas bélicas en Irak. Os outros 50.000 militares que quedan no país, esnaquizado pola invasión imperialista, van estar adicados á cruzar mutilados nas esquinas, ler contos aos nenos horfos e «restaurar» o himen ás mulleres violadas?

A maioría dos vídeos na rede «falan mal» e converten a este novo espazo nun enorme estercoleiro. Os militares estadounidenses ou israelíes amosando ás súas vítimas non son os únicos que contribúen a isto: a programación das televisións comerciais son as principias responsables deste lixo virtual.

Para rematar: Máis sexo, máis verdades e máis sétima arte!

Un hombre mayor avanza hacia su pasado cargando dificultosamente un pequeño ataud marrón. Las personas que acompañan construyen un aura de silencios, de ausencias y de sentimientos contenidos y han desistido en ayudarle. Saben que su caminar lento es por el peso del vacío, por el cariño no recibido y por la falta de la mano firme en el hombro que empuja hacia la vida…

El hombre detiene su andar frente al nicho familiar. Gira y en silencio mira a cada uno de los allí presentes. Las fuerzas no le permiten levantar el ataud como ofrenda a la vida y a la libertad, pero sí sujetarlo entrañablemente contra su pecho y depositarlo junto a los restos de su madre.

Mientras el hombre que veo da sereno y digno descanso a los restos de su padre –hallados en una fosa común despues de 74 años de asesinado por el falangismo en 1936–, el niño que intuyo corre feliz junto a su padre por el camino de la vida.

Transcorría o ano 1810 e nas poboacións dos enormes territorios da retrógrada e déspota coroa española –por eses intres despoxada do seu poder pola invasión napoleónica–, agromaban sentimentos enfrontados para saír desa situación de ocupación e dependencia dunha forza estranxeira: na península os súbditos loitaron para seguir sendo súbditos e restableceron a súa monarquía –retrógrada e déspota–, namentres nas colonias os españois e tamén os galegos loitaron maioritariamente pola ilusión e o desexo de ser cidadáns libres para construir nacións libres.

Os que nacimos neses territorios emancipados, nacimos tamén emancipados, no meu caso do franquismo, tamén retrógrado, déspota, mediocre e sanguinario, e fomos educados nunha escola Libre, Laica e Gratuita, que inculcaba os valores sempre vixentes e cada vez máis necesarios de “Liberdade, Igualdade e Fraternidade”. A educación nestes valores facía que o uso, a defensa e os sentimentos polos símbolos patrios arxentinos: Himno, Bandeira e Escudo estivera e ainda siga estando –décadas despois de non vivir na Arxentina– no meu ADN emotivo.

Transcorre o ano 2010 e o “Bicentenario” do comezo da Independencia arxentina chama emotivamente á porta do neno que levo dentro, máis, tamén, ás reflexións e responsabilidades do cidadán maior e “global” que son. A memoria, que boa é a memoria…!, lévame a recuperar e revalorar cada vez máis as consignas setentistas de “Liberación ou Dependencia” pintadas por miles nas paredes das rúas arxentinas. Estas actuacións contestatarias, clandestinas, perseguidas e reprimidas polo poder retrógrado, déspota, mediocre e sanguinario das ditaduras de turno,  levaban o xérmolo da loita pola segunda e definitiva Independencia Arxentina. Tarefa aínda pendente na Arxentina coma en Galicia.

Esta fecha, connotada trágicamente por el pueblo argentino y hoy convertida en el Día Nacional de la Memoria por la Verdad y la Justicia, está y seguirá viva gracias a la lucha de las organizaciones de derechos humanos que se enfrentaron a los dictadores, primero por la vida de sus seres queridos y luego por su memoria. Esta historia de lucha por la dignidad en la nación Argentina es un ejemplo para que estos hechos deleznables no vuelvan a suceder.

Argentina, con todas sus contradicciones, ha logrado poner a los genocidas en su lugar. La movilización constante de la ciudadanía más comprometida, el accionar de la justicia, la sanción social del “golpismo militar” y de sus mentores y ejecutores, más la incorporación de estos hechos en el currículo educativo, aseguran, en buena medida, que aquel plan de exterminio de ideas y personas no quede impune.

Desde este lado del Atlántico, el juez Baltasar Garzón, también con todas sus contradicciones, está siendo objeto de toda clase de agresiones desde una parte considerable del poder judicial por querer echar luz a otro genocidio que desde hace más de 70 años quedó impune: el genocidio franquista. No está demás recordar que este juez abrió la causa 19/97 Contra el genocidio y el terrorismo de estado en Argentina, 1976-1983, ante la denuncia presentada en el Juzgado Central de Instrucción Nº 5 de Madrid, por la Unión Progresista de Fiscales.

En Galicia y en España todavía la impunidad de los genocidas marca el ritmo de la historia reconstruida desde la desmemoria.

Tienda online: Causa abierta contra el genocidio

A verdadeira democracia é un proceso colectivo, participativo e complexo que require de tempo. Tempo para participar, para propor, para reflexionar, para discutir, para executar, para rectificar, para analizar, para confrontar modelos…, en síntese, tempo para que a cidadanía faga súa a cuestión pública e manteña ecoloxicamente a vida democrática, no presente e no futuro.

Unha democracia sen tempo é unha falsificación, unha farsa, unha re-presentación carente de franqueza e autenticidade. É unha ferramenta instrumentalizada polas grandes corporacións para deturpar os obxectivos dunha verdadeira democracia e, así, converter ao pobo nun consumidor de políticas prefixadas por políticos prefesionalizados que invirten o seu tempo en xerenciar este sucedáneo de democracia no que vivimos.
Namentres adormecen e desmovilizan a participación da cidadanía na vida pública eles invirten o seu tempo da destrución dos paradigmas polos que loitaron os nosos maiores.

Igual que a verdadeira democracia a construción da memoria colectiva –instrumento eficaz para manter viva a tradición democrática dos nosos pobos–, precisa de cidadáns activos, sensibles e dispostos a aportar o seu tempo para o ben común.

Vivimos nun mundo aturdido polo ruído mediático que sacraliza a “democracia de deseño” inventada polas grandes corporacións e secundada polos gobernos “teloneiros” que administran o ben público en beneficio dos grandes conglomerados capitalistas. Esta democracia de baixa intensidade e totalitaria, carente de toda franqueza e autenticidade, estimulada por encuestadores, expertos en imaxe e relacións públicas, require consumidores de “penso” –sexa este cultural, político, social ou económico– de inxesta rápida, globalizada, adictiva e inmovilizadora.

Cada vez é máis necesario pensar no presente e no futuro da verdadeira democracia entendida como “o goberno do pobo, polo pobo e para o pobo”. E para iso, tamén, é importante mirar no tempo pasado como testemuño vivo das loitas pola dignidade, a xustiza, a liberdade e os dereitos polos que loitaron os nosos maiores. É aí onde a memoria xoga un papel destacado, non tan só para a preservación do patrimonio inmaterial, senón, tamén, para a construción, preservación e profundización da democracia participativa comprometida co ben común.

Lembro con agarimo ao meu pai que, na súa responsabilidade de educarme e con algo de confusión, parafraseaba aos curas da súa época infantil que lle sermoneaban: “has lo que yo digo y no lo que yo hago”. Durante bastantes anos mantiven, tamén eu, e baixo a miña propia relectura do mandato familiar, ese falso e hipócrita paradigma de valorar a palabra –case sempre disociada da verdadeira acción educadora–, como representación máxima da autoridade e, tamén, do compromiso humano, social e político.

E pasaron os anos…!

Hoxe son pai e aprendín que os principais educadores dos nosos fillos somos nós, e que esa marabillosa responsabilidade susténtase e comunícase, fundamentalmente, por medio das nosas accións. Se concordan coas nosas palabras mellor!

Nesta viaxe que agora inauguro con MdGa e a miña bitácora desexo que as palabras –que non teñen a culpa da súa mala instrumentalización–, expresen as nosas mutuas experiencias no extraordinario traballo de recuperar e manter viva a memoria dos nosos maiores.

Só desexo que as miñas palabras acompañen documental e obxectivamente o desexo diario por manter vivo este compromiso coa obra e que sexa ela quen máis fale por min.